Liebe Berlin and other German cities!

Όταν πήγα, δεν ήξερα πως η αρκούδα ήταν το έμβλημά τους. Μαθαίνεις διάφορα με τα ταξίδια... Επίσης, όταν πήγα, δεν περίμενα τέτοια πανέμορφη ατμόσφαιρα. Μουσική στους δρόμους, καλλιτέχνες παντού, λουκάνικα, μπίρες, μασμαλόου μέσα στο κατακαλόκαιρο. Ούτε μπορώ να φανταστώ πως θα είναι τα Χριστούγεννα. Σούπερ διάθεση και ατμόσφαιρα. 

Πήγαμε σε αρκετούς τουριστικούς χώρους αλλά για καλή μου τύχη δε με άφησαν να το παίξω τουρίστας. Από τα "τουριστικά", κρατάω το μουσείο της Περγάμου. Απαράμιλλο. Τα υπόλοιπα τώρα...Ωραία η γερμανική κουζίνα. Ωραία και η τουρκική. Ωραίες οι παμπ. Τόσο ζεστές και καμιά σχέση ούτε με αγγλικές, ούτε με ιρλανδικές. Δυνατή μουσική. Για καλή μου τύχη είχα πάει και τη χρονιά που η Γερμανία είχε κερδίσει τον διαγωνισμό της Eurovision άρα παντού ακουγόταν το Satellite της Λένας, που μ' άρεσε πολύ.

Ήμουν συνέχεια με Γερμανούς, μάθαινα για την κουλτούρα, τις συνήθειες. Το λάτρεψα το Βερολίνο. Πραγματικά. Θα γύριζα ξανά και ξανά στην εικόνα που έχω στο μυαλό.  

Χρόνια μετά, οχτώ για την ακρίβεια, ξαναπήγα στη Γερμανία. Αυτή τη φορά κατέβηκα στο Ντίσελντορφ με τελικό προορισμό τη Βόννη. Το Ντίσελντορφ ενδιαφέρον αλλά με τίποτα το φαντασμαγορικό. Δεν είχα και πολλές ώρες στη διάθεσή μου για να έχω ολοκληρωμένη άποψη, πάντως άσχημο δεν το λες. Μου έλειψε όμως αυτή η μοναδικότητα που απαντώ σε άλλες πόλεις, το Ντίσεντορφ μπορώ άνετα να το μπερδέψω στο μυαλό μου με άλλες παρόμοιες βορειοευρωπαϊκές πόλεις με το ποτάμι τους, τα πάρκα τους, κτλ.

Η Βόννη τώρα...όχι άσχημη. Πιο ενδιαφέρουσα από το Ντίσελντορφ κατ' εμένα. Με όμορφα κτίρια και καθεδρικούς, ωραίες πλατείες, όμορφες γέφυρες πάνω από τον ποταμό, ωραία μαγαζάκια, εύκολη πόλη. Πέρα από το κέντρο, τα προάστια αρκετά όμορφα αλλά μέχρι εκεί. Το peak off της Βόννης για μένα ήταν μια μπιραρία δίπλα από το ποτάμι μέσα στο πράσινο. Κι ενώ όσοι κάθονταν στην μπιραρία απολάμβαναν το φαί και το ποτό τους, μέσα στον ποταμό άλλοι έκαναν κανό κι άλλοι κολυμπούσαν. Σούπερ λάικ.

Κολονία. Όμορφη μα λίγες οι ώρες. Όμορφοι πλακόστρωτοι δρόμοι με πανέμορφα μαγαζάκια, ποταμός και γέφυρα με αμέτρητες κλειδαριές 10/10, καθεδρικός που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Μακάρι να με ξαναπάρει ο δρόμος εκεί. Πολύ θα μου άρεσε.

Overall όμως, είδα μια παρακμή στη Γερμανία σ' αυτό το δεύτερο ταξίδι. Σκουπίδια στους δρόμους, απίστευτη καθυστέρηση στους δρόμους και φτώχεια. 

Στη Γερμανία αν ξαναπάω θέλω να γυρίσω στη Δρέσδη. Και όχι μόνο.

Malta, the 4 islands.

Μάλτα. Γκόζο. Κόμινο. Ξεκινώντας από το τελευταίο, ωραία πεντακάθαρη κρυστάλλινη γαλάζια θάλασσα. Μέχρι εδώ. Καθόλου facilities, σχεδόν ούτε καν τουαλέτα. 

Μάλτα. Τη γυρίσαμε σχεδόν όλη. Κρατάω τα λιμανάκια με τις πολύχρωμες βαρκούλες, τη βαρκάδα στις θαλασσινές σπηλιές, την παλιά πόλη της Μάλτας. Χάλια η Σλιέμα και ο Σεντ Τζούλιανς. Πολύ τουριστικές περιοχές με τίποτα το αξιόλογο να κάνεις ή να θαυμάσεις. Οκ είχε πολύ ωραία εστιατόρια (Estilo). Και παραδοσιακά και μη. Πανέμορφη στιγμή η βαρκάδα στις θαλασσινές σπηλιές. Ουάο!

Γκόζο, μια μαγεία. Μακάρι να μέναμε εκεί συνέχεια. Παλιά Πόλη. Να σεργιανίζεις ανάμεσα στα όμορφα κτίρια στο νησί της Καλυψώς. Δεν ξέρω αν θα ξαναπήγαινα αλλά αν τύχαινε, στο Γκόζο θα έμενα. 

(B)russels

Στας Βρυξέλλας, αφίχθηκα μια μέρα του Ιούνη και οι 3-4 μέρες που έμεινα εκεί, ήταν και οι πιο ζεστές εκείνου του καλοκαιριού, απ' ότι έμαθα. Σημασία έχει πως εγώ θυμάμαι την πόλη ηλιόλουστη και ζεστή. Έτσι για αλλαγή, θ' αρχίσω με κάτι που με απογοήτευσε. Πολλή βρωμιά και δυσωδία. Μα πόσα σκουπίδια; Και ούτε καν κάδοι ανακύκλωσης! Και μιλάμε για την πρωτεύουσα της Ευρώπης, απ' εκεί που βγαίνουν όλες οι ρήτρες για καθαριότητες, ανακυκλώσεις και δε συμμαζεύεται. Δάσκαλε που δίδασκες και λόγον δεν εκράτας. Τελοσπάντων, όμορφη πόλη. Ειδικά η κεντρική πλατεία που είχα την τύχη και τη χαρά να παρακολουθήσω τη μεγάλη παρέλαση. Τρομερό! Ωραίες οι μπίρες (αν και δεν τις πίνω), οι βάφλες (αν και δεν τις πολυτρώω), οι πατάτες οι τηγανιτές, οι καραόλοι της θάλασσας. Μοναδικά μουσεία: παιχνιδιών, κόμικς, σοκολάτας, μπίρας. Τα λάτρεψα όλα. Ακόμα και το κουκλοθέατρο στα γαλλικά (Άμλετ). Νομίζω έζησα και λίγο σαν ντόπια. Γιατί και οι πλείστοι ντόποιοι, ξένοι είναι. Που εξερευνούν την πόλη. Το Ευρωκοινοβούλιο όπως το βλέπουμε από την τηλεόραση. Καμιά απομυθοποίηση.

Σίγουρα ακόμα λίγες μέρες τις αξίζει. Αυτά. 

Italia!

Στην Ιταλία πήγα 3 φορές. Την πρώτη πήγα σε μέρη που κανονικά δε θα επέλεγα, το Μπάρι, το Αλμπερομπέλο (Τρούλλοι) και άλλες περιοχές που δε θεωρούνται και οι πιο τουριστικές της Ιταλίας και σίγουρα δεν είναι αυτές που θα επισκεφτείς την πρώτη φορά που πας Ιταλία. Παρόλα αυτά, χάρηκα που τα είδα. Κρατάω τον περίπατο στο Μπάρι, μέσα σε κτίρια μαγικά φωτισμένα. Την αξία των Τρούλλων την κατάλαβα πολύ αργότερα. Αλλά ένα λεπτό για να δικαιολογηθώ: σε παίρνουν κάπου (όμορφα δε λέω) αλλά όταν δεν πολυξέρεις και την αξία τους, την ιστορία τους, δεν τα πολυπαρατηρείς. Απλά τα θαυμάζεις. Και μπορεί να είχε και ξεναγό κτλ, αλλά με το overwhelming της όλης κατάστασης, πού να ακούσεις; Τελοσπάντων, καλά περάσαμε. Πάντως πολλή Ιταλία δε βίωσα, ακριβώς γιατί ήταν τέτοια η φύση της εκδρομής (εκπαιδευτική με άλλο θέμα και ο περίπατος ήταν κάτι σαν μπόνους).

Τη δεύτερη φορά, το ταξίδι ήταν μοιρασμένο στα 2. Σε αυτό που δεν αποφάσιζα κατά κύριο λόγο εγώ, απλά ακολουθούσα, και στο δεύτερο μισό που ήμουν μόνη μου και ήταν ότι καλύτερο έχω ζήσει, τις περισσότερες ώρες. Λοιπόν, στο Μιλάνο, λίγα μόνο λεπτά στην κυριολεξία, με ένα άτομο που σχεδόν ένιωθα πως δε με ήθελε εκεί, και για πολλές μέρες στη συνέχεια. Εντελώς παρείσακτη. Άναυδη με τον καθεδρικό, με τίποτα άλλο απ' όσα είδα. Απλά τουρίστας. Και μετά Φλωρεντία. Για την οποία δεν έχω διαβάσει τίποτα απολύτως από πριν. Και ακριβώς γι' αυτό, ούτε την πολυαπόλαυσα. Την περπάτησα, μου άρεσε, μέχρι εδώ. Αλλά σου λέω, ήταν και η παρέα. Και στο πιο άσχημο μέρος να ήμουν, αν ήμουν μόνη ή με τη σωστή παρέα, η περιπλάνηση θα ήταν ό,τι καλύτερο. Απ' εκεί κάναμε εξορμήσεις στη Σιένα, όμορφη, στη Λούκα, ωραία, και στην Πίζα. Απ' την τελευταία κρατάω την πίτσα στην όμορφη γειτονιά. Και τα παγωτά από παντού. Και πάλι παίζει πολύ ρόλο η παρέα. Σκέφτομαι αυτά τα μέρη με άλλη παρέα ή μόνο με την παρέα του εαυτού μου και είναι τόσο διαφορετικά. Για να είμαι δίκαια όμως, ποτέ δε θα πήγαινα σε αυτές τις πόλεις, αν ακριβώς δεν με έπαιρναν αυτοί οι άνθρωποι. Άρα και πάλι χάρηκα που τα έζησα, ίσως όχι και κάτω από τις ιδανικότερες συνθήκες, αλλά πάλι καλά.

Και μετά έρχεται η Βενετία. Εγώ τρομερά κουρασμένη. Και με το σακ βουαγιάζ μου να με βαραίνει. Δεν την απόλαυσα όσο ήθελα. Δεν με σταμάτησε όμως από το να γευτώ τα πιο ωραία παγωτά, το πιο ωραίο δείπνο, να παρατηρήσω τη φινέτσα των Ιταλών, τη μόδα τους. Υπέροχα. 

Κι έρχεται η Ρώμη. Την πρώτη μέρα πραγματικά μόλις που με κουβαλούσαν τα πόδια μου, αλλά τουλάχιστον ήταν χωρίς το σακ βουαγιάζ μου. Τις επόμενες 2 μέρες όμως τις έζησα αντάξια των Ιταλών. Κρατάω το δείπνο (αν και μοναχικό) με την πίτσα μαργκαρίτα, την πάστα σάλε ε πέπε και την πανακότα στο εστιατόριο της περιοχής που μου εισηγήθηκε ένας Ιταλός. Τις βόλτες στα μπαράκια του Τίβερη. Την επόμενη μέρα, πιο χαλαρά, με το βιβλίο μου στο πάρκο. Άξιζα ξεκούραση. Και τα ψώνια. Όλο κόκκινα. Και μέχρι τώρα είναι από τα αγαπημένα μου κομάτια-όλα. Γεμάτες μέρες. Και η παρέα καλή. Καλύτερη και από αυτούς που ήξερα χρόνια. 

Και πάμε στην τρίτη φορά, τη μονοήμερη. Κόμο για μια μέρα. Μια πάρα πολύ ζεστή μέρα, γεμάτη υγρασία. Η λίμνη βρόμικη. Τίποτα δε μ' αρέσει για να έχω όρεξη να το περιγράψω. Ακόμα και σήμερα δεν ξέρω γιατί γίνεται τόσος ντόρος για το Κόμο, αυτό που είδα εγώ τουλάχιστον. Σε σχέση με την υπόλοιπη πανέμορφη Ιταλία, υστερεί πάααρα πολύ!

Κρατάω από την Ιταλία το φαγητό, τη φινέτσα, τα ηλιοτρόπια, τη ζεστασιά, τη χαρά. Σίγουρα θα ξαναπήγαινα σε γαστρονομικό ταξίδι. Κρασί, πάστα, πίτσα, παγωτό. Παράδεισος και Κόλαση μαζί.

update: Και υπήρξε και η τέταρτη φορά στην Ιταλία, λες και υπάρχει τέλος σε αυτόν τον πηγαιμό...Όσες φορές κι αν πάω, πάλι θα την ερωτεύομαι. Πήγαμε Κόμο για ακόμα μια φορά...και πάλι δεν το βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον, ώστε να μιλήσω περαιτέρω γι' αυτό. Κατεβήκαμε Τζένοβα που νομίζω θα μας φάνταζε αλλιώς, αν δε βρίσκαμε τόοοοση κίνηση στους δρόμους. Ήταν πραγματικά απίστευτο το traffic. Η παλιά πόλη όμορφη, το λιμάνι όχι και τόσο. Μακάρι να είχαμε περισσότερο χρόνο να την εξερευνήσουμε αλλά ήταν πολύ μετρημένος ο χρόνος μας εκεί. Όσο για να της ρίξουμε μια κλεφτή ματιά.

Και μετά πάμε στο μεγάλο λάθος. Στα Cinque Terre. Ενώ είχαμε υπόψιν μας να πάμε εκεί και να αφήσουμε κατά μέρος την οδήγηση για 2 ολόκληρες μέρες, κλείσαμε κατά λάθος δωμάτιο σε ένα μικρό πανδοχείο πάνω στο βουνό, περίπου 15 λεπτά οδήγηση από το Μοντερόσο αλ Μάρε. Η ομορφιά των 5 μικρών χωριών (Μοντερόσσο αλ Μάρε, Βερνάτζα, Κορνίλια, Μαναρόλα και Ρίο Ματζιόρε), όμως, ισοζύγισε τα πράγματα. Ήταν η χαρά σου να τα περιδιαβαίνεις. Και κάναμε τα πάντα εκεί: περιπλανηθήκαμε στα όμορφα δρομάκια, φάγαμε δίπλα στο κύμα υπέροχα πιάτα με ψάρια, πήγαμε παραλία, ανεβήκαμε 365 σκαλιά μέχρι την Κορνίλια, προσπαθήσαμε να περπατήσουμε το Δρόμο της Αγάπης αλλά ήταν κλειστός. Με μια φράση: ζήσαμε μαγικά για 2 μέρες. Και μπορώ να πω πως οι φωτογραφίες που έχω τραβήξει είναι καλύτερες από αυτές που έχω δει σε ιστοσελίδες.

Έπειτα, κάναμε σταθμό στη Φλωρεντία. Αν και απίστευτη ζέστη την περπατήσαμε και εξαιτίας της διαφορετικής παρέας, τη χάρηκα περισσότερο από την τελευταία φορά. Ειδικά τη νύχτα, ήταν όλα τόσο υπέροχα! Κόσμος παντού: στις τρατορίες, στον καθεδρικό, στα καφέ...Μαγική πόλη...

...όπως και η Ρώμη, βέβαια, που όσο κι αν τη ζεις, δεν τη χορταίνεις! Ο Τίβερης ήταν κι αυτή τη φορά όλα τα λεφτά! Πόση κοσμοσυρροή! Πόσα πράγματα να κάνεις, να δεις, να γευτείς! Πληρότητα είναι το αίσθημα που θα χαρακτήριζε αυτό που ένιωθα. Ότι τα είχα όλα.

Και μετά από το πιο πάνω, έρχεται το απόλυτο σοκ της Νάπολης. Μια πόλη παρακμής, ερειπίων, αγένειας και βρωμιάς. Ούτε πιστεύεις πως βρίσκεσαι στην Ιταλία. Δεν κατεβήκαμε στο λιμάνι, που λένε πως είναι ωραίο, αλλά πήγαμε στα ενδότερα και φάγαμε στην πιτσαρία Αντικερί ντε Μισέλ, που αναφέρεται και στο βιβλίο Eat, Pray, Love. Η πίτσα ήταν το κάτι άλλο, το μέρος πάλι όχι. Δεν ήταν καθόλου καθαρό και είχε μια πολύ περίεργη μυρωδιά. Παρόλα αυτά, είχε ουρά από κόσμο από τις 10.30 το πρωί κι ας άνοιγε στις 11. Κι αν εμείς ήμασταν τυχεροί να πάμε από τους πρώτους, κάποιοι άλλοι έπαιρναν χαρτάκι με αριθμό για να εξυπηρετηθούν πολλή ώρα μετά.

Τελευταίος σταθμός της τελευταίας περιπλάνησης ήταν το Μπάρι, που μόνο είδαμε το λιμάνι του. Τίποτα το ιδιαίτερο και καμιά διαφορά με άλλα λιμάνια.

Prague, etc

Στην Πράγα ήμουν ο εξουθενωτικός τουρίστας που ήθελε να τα κάνει όλα σε λίγες μόνο ώρες, χωρίς στιγμή ξεκούρασης. Αυτό που θα κρατήσω όμως είναι η νύχτα στην παμπ, αν και ήμασταν overdressed. Δεν είχα ακόμα πιάσει το vibe του ντόπιου ή ίσως της παμπ. Για μας το να βγεις έξω σήμαινε τότε φτιάχνεσαι. 

Δε μ' άρεσε η τουριστική περιοχή του έξω, ίσως μόνο το μπαράκι τζαζ που μας είχε στείλει κάποιος για άλλο λόγο. Γιατί ακριβώς εκείνος ήταν ψαγμένος, όχι τουριστάκιας σαν κι εμάς (σαν κι εμένα για να είμαι πιο σωστή). Πανέμορφη η περιοχή του κάστρου, ονειρική θέα. Πραγματικά το απόλαυσα. Το φαγητό που μας σύστησαν όχι και τόσο σούπερ, μπορεί να φταίει το πιάτο που επέλεξα. Πάντως ο χώρος οκ.

Ωραίο και το αστρολογικό ρολόι, όπως και η κεντρική πλατεία.

Πήγαμε και Κάρλοβυ βάρυ πάλι χάρη σε ντόπιους θαμώνες. Ωραία ήτανε αν και δεν ξετρελάθηκα. Λίγο χαοτικά. Οι καθρέφτες είχαν πλάκα. Από τότε επιλέγω να κάνω πάντα κάτι που θεωρείται παιδική ατραξιόν. Περνάς ακόμα πιο καλά.

Γενικά θα ξαναπήγαινα για να περπατήσω τη γέφυρα του Καρόλου. Για να περπατήσω γενικά. Όχι να τρέχω όπως τότε. Γιατί περνώντας και ξεπερνώντας αυτή τη φάση του εξουθενωτικού τουρίστα, έχω γίνει πιο επιλεκτική. Μαζεύω πλέον στιγμές στα μέρη κι όχι τη φωτογραφία. Δεν είμαι κοιμώμενη όμως όπως παλιά, τώρα έχω μάτια, αυτιά και γενικότερα όλους τους αισθητήρες ανοιχτούς. Είμαι πλέον ταξιδιώτρια. Άρα την Πράγα θα ήθελα να την ξαναταξιδέψω, διαφορετικά. 

France, l' amour!

Το ξύπνημα! Κι ενώ κοιμόμουν στα καλά του καθουμένου, αποφασίζω να πάω σε αυτό το ταξίδι στο Παρίσι με ένα άτομο που ζει κυριολεκτικά για να τα ρουφάει όλα (τουλάχιστον εκείνη την εποχή). Και εξερευνούμε το Παρίσι εξονυχιστικά! Και τι δεν είδαμε, και που δεν περπατήσαμε; Εννοείται Πύργος του Άιφελ, πολλές γέφυρες, κήπος του Λουξεμβούργου, μουσείο Λούβρου, Αψίδα του Θριάμβου, Παναγία των Παρισίων, Σακρ Κερ, μουσείο Σαλβαντόρ Νταλί. Παρόλο που και πάλι δεν είχα την αίσθηση του πόσο σημαντικά ήταν όλα αυτά, εντούτοις τα ρούφαγα γιατί μ' άρεσε η ιδέα του να τα δω όλα, ή τουλάχιστον όσα περισσότερα μπορούσα! 

Αυτό που με μαγεύει περισσότερο είναι οι κήποι των Βερσαλλιών. Όχι το παλάτι, καθόλου. Αλλά οι κήποι; Αλήθεια τώρα; Ζούσαν σε τέτοια μέρη άνθρωποι; Απίστευτο!

Το Παρίσι, αν ξαναπήγαινα τώρα, θα αρνιόμουν να μπω οπουδήποτε. Θα το περπατούσα απλά, σαν Παρισιάνα που πάει βόλτα. Θα σταματούσα για μπαγκέτες, για φαγητό, για κρέπες, για λουλούδια. Θα έτρωγα αργά, μπουκιά μπουκιά, θα απολάμβανα τις γεύσεις. Και κρασί μπόλικο. 

Το Παρίσι έχει μια κομψότητα διαφορετική, ίσως και λίγο ψυχρή θα μπορούσα να πω. Αριστοκρατική φινέτσα. Δε μοιάζει με την ατημελησία των ισπανικών πόλεων αλλά ούτε και με τους σικάτους Ιταλούς-εκείνοι είναι σαφώς πιο θερμοί. 

Να ζήσω μόνιμα δε θα το επέλεγα. Να ζήσω για λίγους μήνες σίγουρα. Τώρα Γαλλία δεν είναι μόνο το Παρίσι άρα επιφυλάσσομαι για τις επόμενες φορές που θα επισκεφτώ κι άλλα γαλλικά μέρη και θα τα ζήσω όλα αλλιώς. 

Update: Στη δεύτερη μου επίσκεψη, λοιπόν, όλα ήταν διαφορετικά. Καταρχάς, δεν έφτασα αεροπορικώς αλλά με πλοίο, απ' το Ντόβερ στο Καλαί. Η πρώτη μας στάση ήταν η πόλη Ρέιμς, στην οποία το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να πάμε για champagne tasting. Ξεναγηθήκαμε στα υπόγεια κελλάρια της σαμπάνιας Mumm που χρονολογούνται πάνω από αιώνα. Ήταν μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία που μας άφησε την ευχάριστη αίσθηση των μπουρμπουλήθρων στο στόμα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και μας άνοιξε την όρεξη για άλλα. Μετά τη σαμπάνια, βγήκαμε για σεργιάνι. Τα πρώτα λεπτά ήμασταν τελείως χαμένοι μιας και ήμασταν σε εντελώς λάθος περιοχή για τα γούστα μας, αλλά και χωρίς καμιά ταξιδιωτική αξία. Με τη βοήθεια του gps, φτάσαμε στο ιστορικό κέντρο και περιπλανηθήκαμε στα δρομάκια του με αξιοσημείωτα αξιοθέατα τους καθεδρικούς (πρόσφατα έμαθα ότι στην Αμμόχωστο, ο καθεδρικός του Αγίου Νικολάου, που είναι και η κεντρική εκκλησία της πόλης είναι πανομοιότυπος με τον κύριο καθεδρικό της Ρέιμς) και το δημαρχείο, αλλά και τις όμορφες πλατείες. Όμως φευ! Φεύγοντας ανακαλύψαμε μια ακόμα πιο όμορφη περιοχή, που όμως δεν είχαμε τον χρόνο να την εξερευνήσουμε. Κάτι άλλο που αξίζει να αναφέρω είναι ότι το φαγητό ήταν καταπληκτικό και οι μερίδες πολύ ικανοποιητικές, κάτι που δεν είχα συνηθίσει στο Παρίσι. Παρόλο που είχαμε πάει σε "τουριστικό" εστιατόριο να φάμε, η γαλλική φινέτσα στο φαγητό δεν έλειπε ούτε κατά διάνοια. 

Δεύτερη μας στάση, το πανέμορφο Στρασβούργο. Και να μου το έλεγαν, δε θα το πίστευα πως η πιο όμορφη πόλη της Γαλλίας δεν είναι το Παρίσι. Πραγματικά το Στραβούργο μας άφησε άφωνους. Όχι μόνο με τα υπέροχα τοπία, τους κήπους, το ποτάμι, τον καθεδρικό και το ασύλληπτο φαγητό σε ένα γραφικό winstub, αλλά κυρίως για τη ζωντάνια του. Κάθε ώρα και στιγμή υπήρχαν άνθρωποι στον δρόμο, στα καφέ, στα εστιατόρια, στα μπαρ. Χαρά Θεού αν σ' αρέσει η πολυκοσμία. Θα μπορούσα άνετα να ζήσω εκεί σε αυτή τη μητρόπολη, που δεν της λείπει τίποτα. Και πραγματικά σκεφτόμουν πόσο διαφορετικά θα ήταν αν ζούσα σε μια τέτοια μεγάλη πόλη...Καταρχάς, δε θα ξαναχρησιμοποιούσα με την καμία αυτοκίνητο, μεγάλη ευτυχία τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας. Επίσης, δε θα με πτοούσε ο καιρός μπροστά στα τόσα που θα είχα να ανακαλύψω. Τέλος, πιστεύω πως άμα είναι τόσο μεγάλη μια πόλη, δύσκολα γίνεται ρουτίνα.  

Αφήσαμε πίσω μας το κοσμοπολίτικο Στρασβούργο και κατευθυνθήκαμε σε άλλα όμορφα και γραφικά μέρη. Η πρώτη μικρή πολή που επισκεφτήκαμε ήταν το Κόλμαρ. Άλλο να στο λέω κι άλλο να το βλέπεις. Μια μικρή παραμυθούπολη, σε όλα του. Στα κτίρια, στα δρομάκια, στη διακόσμηση των εστιατορίων, στα κανάλια, στους τόοοοσους ανθώνες! Λουλουδούπολη και το Κόλμαρ και το Εγκουίσειμ, το οποίο επισκεφτήκαμε αργότερα την ίδια μέρα. Μετά από την επίσκεψη μου σε αυτές τις μικρές πόλεις, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν αποκτούν τέτοια κουλτούρα λουλουδιών μικρές πόλεις ή κοινότητες στη χώρα μας. Είναι πραγματικά πολύ απλό. Απλά φυτεύεις πολύχρωμα λουλούδια στο κατώφλι σου και ομορφαίνει όλος ο δρόμος (κάτι τέτοιο οφείλω να πω πως το παρατήρησα περισσότερο στα κατεχόμενα-όντως εκεί ασχολούνται περισσότερο με τα λουλούδια τους).

Αυτά, λοιπόν, από τη γαλλική γειτονιά που είμαι σίγουρη πως έχει ακόμα πολλά να ανακαλύψει κανείς...

Espana joder!

3 φορές πήγα Ισπανία. Τις 2 πρώτες Βαρκελώνη, την τρίτη πρωτεύουσα, Μαδρίτη. 

Την πρώτη φορά ήταν τον καιρό της τυφλής εποχής. Απλά ακολουθούσα. Κι όμως είδα τόσα πολλά. Ακριβώς γιατί ήμασταν με ντόπιους- κι ας μην ήταν απ' εκεί. Ζούσαν εκεί και ήξεραν τα πιο όμορφα μέρη. Τη Σαμπανιερία. Τις αγορές με τα κάθε λογής καλούδια. Τα ωραία μπαρ με τα χαλιά και τα πουφ. Οι δρόμοι γεμάτοι με ζωντανά αγάλματα-πρώτη φορά έβλεπα. Τζιρόνα-πανέμορφη πόλη. Παλάτι με πανοραμική θέα. Μπαρσελονέτα να αλλάζουμε μπαράκια κάθε μισή ώρα. Κάτι τέτοια δεν τα ζεις εκτός αν ξέρεις πως να τα ζήσεις. Και κάτι τέτοιο μπορεί να στο δείξει μόνο ένας ντόπιος. Ταραγκόνα πανέμορφη.

Τη δεύτερη φορά που πήγα, σαν τουρίστας πολύ μελετημένος πια και ενώ ήξερα σχεδόν τα πάντα θεωρητικά, τίποτα απ' αυτά δεν έζησα. Φυσικά κέρδισα άλλα πράγματα. Είδα τα μουσεία. Τη Σαγκράδα Φαμίλια από ψηλά και ξανά το Πάρκο Γκουέλ αλλά και κάποια σπίτια του Γκαουντί. Είδα τα φωτισμένα νερά, φάγαμε υπέροχο φαγητό στην κλειστή παλιά πόλη. Είδαμε παλάτια και καθεδρικούς (νομίζω τους είχα ξαναδεί αλλά πού να θυμάμαι; τόσο λίγη προσοχή την πρώτη φορά!). Μια φορά που αφεθήκαμε να χαθούμε στις γειτονιές, μας συνέβηκαν τα πιο ωραία. Εν τέλει καταλήξαμε στην παραλία, φάγαμε ωραία και μας χάρισαν και δωρεάν εισιτήρια για διάφορα μέρη κάποιοι Αμερικανοί τουρίστες. Τέλεια! Αν ξαναπήγαινα, θα χρησιμοποιούσα το Πάρκο Γκουέλ σαν ντόπιος, όχι σαν αξιοθέατο.

Μαδρίτη. Παράξενο. Ενώ είναι το πιο πρόσφατο ταξίδι δε θυμάμαι και πολλά. Την Πλατεία Ρεάλ. Τον όμορφο κήπο με τα μουσεία. Το παλάτι. Τα ποτά στα γεμάτα καφέ της γειτονιάς. Την αφόρητη ζέστη. Τα μετρό. Το παραδοσιακό φαγητό που ήταν καλό αλλά με μερικές δυσάρεστες εκπλήξεις. Και φυσικά το φλαμένγκο. Ωραία εμπειρία. Δεν ξέρω αν θα ξαναπήγαινα για φλαμένγκο στο ίδιο μέρος. Ίσως κάπου πιο αυθόρμητα αλλά όχι σαν παράσταση. 

Αν θέλω να ξαναπάω στην Ισπανία; Σίγουρα. Είμαι σίγουρη πως τίποτα δεν είδα. Πάντως τη μόνη φορά που έμεινα σε σπίτι (την πρώτη) νόμιζα πως έτυχε το σπίτι που με φιλοξενούσε να είναι τόσο περίεργο και ασυγύριστο και οι άνθρωποι κάπως... αλλά παρακολουθώντας ταινίες ισπανικές ανακαλύπτω ότι πραγματικά όλα τα σπίτια τους έχουν μια ανέμελη ασυγύριστη διάθεση, καμιά σχέση με το λαμπερό και απαστράπτον παρουσιαστικό των σπιτιών των χολιγουντιανών ταινιών. Στ' αλήθεια, θα ήθελα να γνωριστώ/βρεθώ με κάποιους ντόπιους την επόμενη φορά για να έχω μια ολοκληρωμένη άποψη για την Ισπανία.